این دو عکس را از بازدید همین یک شنبه از کاخ ورسای انداخته ام. عکس اول تابلویی است که لحظه ای تاریخی و حرکتی معنادار را نشان می دهد. زمانی که ناپلئون به جاي آن كه سرش را خم كرده، اجازه دهد پاپ تاج را بر سرش بگذارد، تاج را از دست او گرفته، خودش بر سر مي گذارد. به قیافه های خشمگین و حیرت زده پاپ و اطرافیان دقت کنید. (متاسفم حالا که نگاه می کنم می بینم جزییات معلوم نیست. عکس اصلی خودم بزرگ است اما اینجا جا نمی شود.) 

و اما عكس دوم را شما حدس بزنيد! راهنمايي : عكسي است كه حرص هر ايران دوستي را در می آورد!

پ. ن. تابلو را نقاشی فرانسوی به نام شارل لوبرن در قرن هفده میلادی کشیده است و نامش هست "ملکه های ایرانی (افتاده) در پای اسکندر" یا "خانواده داریوش سوم (افتاده) در پای اسکندر". این تابلو همچنان معروف است به "عمه داریوش".

پ. ن. ۱ از دیدن این تابلو خیلی تعجب کردم یعنی اصلا انتظارش را نداشتم که کسی به داریوش سوم علاقه نشان بدهد آن هم اینطوری! بعد فرانسوا سر به سرم می گذاشت که "تو که انقدر اصرار داری که اسم ایرانی بگذاریم حالا چرا از وسط این همه اسم داریوش رو انتخاب کردی؟ فکر نمی کنی بچه همراه با مدرسه بره بازدید ورسای و همکلاسی هاش این تابلو رو ببینن چه بلایی سرش میارن؟!" من هم دفاع می کردم که منظور من داریوش اول که شاهی بزرگ، عاقل و البته پیروز بود نه داریوش سوم و کل کل همچنان ادامه پیدا کرد.