بهانه اين نوشته بحث تلفني است كه با خواهرم داشتم.

بگذاريد وكيل شيطان شوم. اول از همه بگويم كه من به سبب سابقه وكالت در ايران به خوبي به نقايص قانون مربوط به زنان و ظلمي كه بر همجنسانم كه در دادگاههاي دادگستري سرگردانند، روا مي شود آگاهم. اما اين كه نمي شود كه هم مهر داشته باشيم و هم خرجي، در خانه بنشينيم و وقتمان را با تلفن زدن به این و آن و از سالن مانیکور به سالن پدیکور رفتن پر کنیم. كار نكنيم و اگر هم كار كرديم حقوقمان فقط و فقط مال خودمان باشد و خانواده شوهرمان هم سالي يك بار بیشتر به خانه مان نيايند و از شوهرمان بخواهيم از سر كار نرسيده، ظرفها را بشويد و در خرید کردن و غذا درست كردن كمك كند و نصف خانه را هم به نام ما كند، مسافرت ببردمان و برایمان ماشین و جواهر بخرد و ..... چرا؟ چون شنيده ايم كه در اروپا مردها در خانه كار مي كنند و همه چيز هم به طور مساوي تقسيم مي شود. بله اينها را شنيده ايم ولي نشنيده ايم كه در همان اروپا نه مهری در کار هست و نه خرجي ای. به محض شروع زندگي مشترك زن و مرد دفترچه حسابي باز مي كنند كه هر كس بر حسب درآمدش مبلغي در آن واريز مي كند و هزینه زندگي مشترك اعم از خرید و مسافرت و قسط و غیره از آن تامين مي شود و اگر مرد در خانه كار مي كند به خاطر اين است كه زن هم همان ساعت از خانه بيرون رفته و همان مسوولیتها، استرسهاي كاري، ترس از بيكاري و غيره را داشته و اگر دیرتر از او به خانه نرسد، زودتر هم نمی رسد. اگر هنگام طلاق همه چيز به تساوي تقسيم مي شود به این دلیل است که زن هم در فراهم کردن نیمی از آن اموال سهم داشته است.

تلاش كنيم براي بالا بردن تواناييهايمان و داشتن حقوق برابر و نه به بهانه مظالمي كه بر ديگران مي رود، بر گرده شريك زندگيمان سوار شدن. و یادمان نرود که اولا ازدواج تصمیمی است برای با هم زندگی کردن نه راهی برای پولدار شدن. ثانیا ارزیابی یک موضوع در خارج از ظرف آن یا به بیراهه رفتن است یا به بیراهه کشاندن.  

پ.ن. توضیح واضحات: باز نگویید که همه این طور نیستند و استقرای ناقص درست نیست و غیره. ناگفته پیداست که مصداق یک مثال همه افراد نیستند بلکه آن مثال نشانه ای است از یک طرز تفکر که ممکن است پیروان زیادی داشته باشد یا نداشته باشد.