فرانسوا اصولا مرد رمانتيكي است اما هرگز اجازه نمي دهد اين خصوصيت در انتخابهاي سينماييش تاثير بگذارد. اين بود كه وقتي براي اولين بار مرا به سينما دعوت كرد براي ديدن فيلمي بود كه دانتون در مقابل آن فيلم لطيفي محسوب مي شود. "كنستانتين" كه تنها نكته مثبت آن به نظر من حضور كيانو ريوز بود، با صحنه اي شروع مي شود كه در آن هزاران سيگار به اشكال وحشتناك مختلفي در مي آيند و مي خواهند قهرمان مرد مبتلا به سرطان ريه را بكشند. فيلم با خودكشي خواهر قهرمان زن از طبقه پنجم يك بيمارستان، رگ زني قهرمان زن در وان حمام، سفري به دنياي مردگان و مبارزه با انواع جن و پري ادامه پيدا مي كند.

براي فرانسوا كه تازه با من آشنا شده بود فيلم احتمالا خنده دارتر يا عجيبتر هم به نظر رسيده بود. راستش سينماهايي كه من تا آن روز رفته بودم، فاقد امكانات صداي دالبي بودند. اين بود كه هر بار تلفن همراه راشل وايز زنگ مي زد من شرمنده از اين كه موبايلم را قبل از ورود به سالن خاموش نكرده ام، زير نگاه متعجب فرانسوا با دستپاچگي به دنبال آن در كيفم مي گشتم. وقتي دري باز يا بسته مي شد به سرعت به پشت سرم نگاه مي كردم تا ببينم چه كسي اينقدر بي موقع وارد يا خارج شده است در حالي كه با خودم فكر مي كردم : « آدم بي ملاحظه همه جا پيدا مي شود! » شرط مي بندم به نظر اطرافيان همانقدر عجيب به نظر رسيده باشم كه مادربزرگ مامان و بابابزرگم. تاريخ تكرار مي شود...

اولين فيلم سينمايي كه به ياد دارم دانتون بود. فكر نكنيد من كودكي با خوي شيطاني بودم و از ديدن صحنه هاي اعدام با گيوتين كه تعداشان هم كم نبود لذت مي بردم. ابدا به فكر تراشيدن موهاي سرم هم نيفتيد تا ببينيد بر پوست سرم عدد شيطاني 666 نقش بسته است. همچنين اين را به حساب بي خيالي و سهل انگاري پدر و مادرم نگذاريد. داستان خيلي ساده تر از اين حرفهاست. خاله جواني داشتم كه عاشق پسري شده بود كه بعدها شوهر خاله من شد و از بد روزگار پدربزرگم با اين ارتباط و وصلت شديدا مخالف بود. اين بود كه خانه ما شده بود پناهگاه اين دو مرغ عشق. البته اين به معناي موافقت مامان به عنوان خواهر بزرگتر و كسي كه سه بچه دارد و مناسب نيست بچه ها شاهد اين قضايا باشند نبود اما مامان به همه تكرار مي كرد : « ترجيح مي دهم آنهادر خانه من قرار ملاقات داشته باشد تا معلوم نيست در خانه كي. »  اين دو مرغ عشق گاهي دلشان مي خواست به جاي اينكه در اتاقي بنشينند و مادر من هر چند دقيقه يكبار به بهانه شيريني و چاي بردن سركي بكشد تا آنها دست از پا خطا نكنند، بروند بيرون. اما در آن ايام حتي قدم زدن زن و مرد نامحرم در خيابان غدغن بود. گشتهاي ارشاد با پاترولهاي سبز رنگ به طور مرتب و دائم در تمام شهر مي گشتند و به محض مشاهده يك دختر و پسر جوان جلوي آنها را مي گرفتند، از آنها مي خواستند ثابت كنند با هم محرمند و در غير اين صورت آنها را سوار ماشين كرده، به محلي به نام كميته مي بردند. آنوقت بود كه پاي پدر ومادرها به ميان كشيده مي شد و رهايي جز با دادن تعهد به عدم تكرار و گاهي جريمه نقدي امكان پذير نبود.

راه بي خطرتر آن بود كه هر كدام به تنهايي تا سينما بروند، به تنهايي بليط بخرند و سعي كنند حداقل در سينما كنار هم بنشينند. اما اينطور مشكل ديگري پيش مي آمد. مامان كه به حضور اين دو جوان در يك اتاق دربسته رضايت مي داد از فكر اين كه آنها را در يك سالن عمومي اما تاريك تنها بگذارد به خودش مي لرزيد. دو مرغ عشق بلاخره راهي يافتند : « او را هم با خودمان مي بريم.» عشق ممكن است مادر نوآوري باشد اما بي شك چشم عقل را كور مي كند. دانتون هر طور كه فكرش را بكنيد براي يك دختربچه پنج ساله فيلم مناسبي نيست. تنها چيزي كه از اين اولين سينما به يادم مانده طولاني بودن فيلم، صورت جدي روبسپير و صورت سرخ ژرار دوپارديو است.

راست است كه مي گويند به ظاهر نبايد اعتماد كرد. دانتون نه باعث شد به شرابخوار قهاري بدل شوم و نه اعدام با گيوتين را بر روي خواهر و برادرم پياده كنم. برعكس مري پاپينز كه بي شك يكي از محبوبترين فيلمهاي بچه ها و بزرگترهاي چندين نسل است نزديك بود حسابي كار دستم بدهد. خانه اي كه در آن دوران كودكيم را گذراندم سه طبقه بود.

تراس همين خانه صحنه خطرناكترين آزمايش تجربي متاثر از مري پاپينز بود. يك روز صبح همراه با پسرعمه ام كه به مناسبت تعطيلات تابستاني چند روزي خانه ما بود، چتر مشكي پدرم را برداشتيم و به تراس رفتيم. كاملا از نتيجه آزمايش مطمئن بودم. چتر را باز كردم و از پله كوچك پايين نرده ها بالا رفتم. مسلما اين نگاه پرترديد رامين نبود كه مرا از تصميمم منصرف كرد، شك ندارم كار خود خدا بود!

بعدها كه از كابوس مردان كلاه گيس سفيد به سر رها شدم، تابستانها همراه بهترين دوستم ماهي دو سه بار سينما مي رفتيم. در آن زمان اصلا مرسوم نبود كه دختران نوجوان 14 ساله بدون همراهي والدينشان به سينما بروند. اما مامان كه رابطه اش با بچه هايش همواره بر اصل اعتماد بنا شده بود با رفتن ما به سينماي نزديك خانه مخالفتي نداشت. البته بعدها به ما اعتراف كرد كه اجازه نداده بود اعتماد زياد مانع از انجام وظيفه مادريش شود و يكي دوباري پنهاني با فاصله به دنبال ما آمده بود تا مطمئن شود به اندازه كافي «سنگين و رنگين» هستيم. ما احساس بزرگي مي كرديم و نه تنها از ديدن رشك و حسادت در چشمان همسن و سالهايمان كه از طرف بزرگتري همراهي مي شدند بلكه از چهره مردانه و هيكل ورزشكاري جمشيد آريا كه خوشبختانه در آن زمان بسيار پركار بود لذت مي برديم. جمشيد آريا يا همان يول برينر ايراني كه با آگاهي به شباهتش مانند او سر خود را مي تراشيد، تنها معيار انتخاب ما در آن تابستان گرم سال 1370 بود.